ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ

”FEED YOUR HEAD READ A BOOK…”

ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ 14- ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΤΗΛ. 2310-220545 e-mail: saixpirikon@hotmail.com

Το βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ δημιουργήθηκαν τον Νοέμβριο του 2005 από τον Γιώργο Αλισάνογλου. Στόχος ήταν και είναι η δημιουργία ενός χώρου ζεστού και βιβλιοφιλικού- που θα δίνει «στέγη» με διάφορους τρόπους σε νέους (αλλά και σε παλαιότερους) ποιητές και συγγραφείς της Θεσσαλονίκης και θα δημιουργεί μέσω μιας άτυπης «λογοτεχνικής κολεκτίβας» νέους δρόμους έκφρασης, με διάθεση νααναδείξει το βιβλίο και τον δημιουργό και πάντα ανοιχτό σε απόψεις-προτάσεις πάνω στο βιβλίο και στη λογοτεχνική αναζήτηση γενικότερα.
Αυτό συμβαίνει μέσα από διάφορα δρώμενα, διαδραστικές παρουσιάσεις βιβλίων, ποιητικά πάρτυ, σεμινάρια για τη λογοτεχνία, κ.α. Το εκδοτικό τμήμα, λειτουργεί τυπώνοντας επιλεκτικά, βιβλία ξένων και ελλήνων ποιητών, δοκίμια, πεζά και θεατρικά έργα, έχοντας πάντα ως πρόταγμα «το βιβλίο ως γραφή αλλά και ως αντικείμενο»- κατασκευάζοντάς το με φίνα τυπογραφία και χαρτιά και λειτουργώντας υπέρ της λεπτής αισθητικής. 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ-

Ο πόνος ως πόλη 

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2011
30 σελ.
ISBN 978-960-9517-14-0
Τιμή € 5,00

Το τρίτο  βιβλίο της νέας σειράς (Vox Humana) των εκδόσεων Σαιξπηρικόν– Δημήτρης Δημητριάδης: Ο ΠΟΝΟΣ ΩΣ ΠΟΛΗ. Πρόκειται για μια σειρά (32 σελίδες το καθένα) που θα φιλοξενούνται μικρές ποιητικές ενότητες, μικρά δοκίμια ή αυτοτελή πεζά ελλήνων αλλά και ξένων ποιητών και συγγραφέων. Η τυπογραφία είναι εξαιρετική- σε μονοτυπία με πολυτελή υδατογραφημένα -χρωματιστά- χαρτιά σε διαστάσεις 14Χ21.

“Ο πόνος είναι ιδιωτικό γεγονός δημόσιου διαμετρήματος.

Όταν ο πόνος αποκτήσει διάσταση πρωτεύοντος δημόσιου γεγονότος, με την έννοια της θεσμοθέτησής του ως παράγωγου συλλογικών συμπεριφορών, όταν ο πόνος αντικαταστήσει την πόλη και γίνει πόλη αυτός, όταν η πολιτική γίνει πονετική, όταν όλα θα κρίνονται με αφετηρία τη φύση και την ουσία του πόνου, όταν ο πόνος αποτελέσει το θεμέλιο κάθε ανθρώπινης συναναστροφής, τότε θ’ αρχίσει η πραγματική και μόνη αληθινή απογείωση διότι θα έχει προηγηθεί η αληθινή προσγείωση· κι αυτή η απογείωση, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη γείωσή της, θα είναι πολύτροπη, αλλά με προεξάρχουσα την καλλιτεχνική έκφραση. Τότε η τέχνη δεν θα είναι παράλληλη ή δευτερεύουσα ως προς τη θέση της μέσα στην πόλη, αφού η πόλη που θα είναι πόνη, θα έχει αυτά τα δύο ως θεμελιώδεις άξονές της, τον πόνο και την τέχνη. […]”

Κηδεύω, γ’: Χερετισμός 

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2011
80 σελ.
ISBN 978-960-9517-12-6
Τιμή € 9,00

σε βαθμό ανθρωπότητας

το χέρι δεν έχει ακόμη υψωθεί κείται πάνω στο στήθος

το φως υποκύανο

τα δάχτυλα τα νύχια

δάχτυλα επιμήκη νύχια επιμήκη η γλυπτική διάταξη αρτιμελούς αγάλματος

σε κατάκλιση

 μέσα στο υποκύανο φως

λοξό ψυχρό λες και προβαίνει από ανοιγμένο καταψύκτη ή λες κι αναπετάχτηκε από γυάλινο παράθυρο σ’ αιφνίδιο πάγο που αχνίζει με πυκνούς κρυστάλλινους οξείς υδρατμούς

το κρεβάτι

και η ώρα περί το μεσονύκτιο

ο ύπνος επί θύραις

και η στιγμή απείρως επαναλαμβανόμενη αλλά επιρρεπής διόλου στην χειραγωγία των άπειρων επαναλήψεων

απεναντίας αυστηρή ρυμοτομία τού ανεπίτρεπτα απείρακτου καθεστώτος

 

 

Κηδεύω β’: Ανάβλεμμα 

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2011
82 σελ.
ISBN 978-960-9517-10-2
Τιμή € 9,00

καθώς ανασήκωσαν το σώμα καθώς το έπιασαν απ’ τις μασχάλες με μία κίνηση προσεκτική αλλά αυτοστιγμεί απότομη τα χέρια ώστε να επιτρέψουν η νέα στάση να γίνει  προσφορότερη στην επικείμενη επέμβαση

αστήρικτο απροστάτευτο έγειρε αφημένο το κεφάλι στο κενό απότομα και προς τα πίσω σχεδόν έπεσε σχεδόν πήγε να σπάσει ο χαλαρός λαιμός τεντώθηκε ώς έλασμα με δύναμη που λες και δεν ήταν η δική του κανένας όμως ήχος το πρόσωπο ήδη βουβό κλειστό μονάχα η ανάσα αμυδρά τραβήχτηκε ώς αναρρόφηση  ώς εισπνοή ισχνή αλλά επείγουσα γέρνοντας προς τα πίσω το κεφάλι ήταν λες σαν να μίλησε με το που έγειρε λες κι είπε κάτι και όχι με το στόμα λες σαν να μίλησε 

λες και το σώμα ολόκληρο κατάλαβε πως κάποιος το έβγαλε απ’ την πρώην στάση το έφερε σε στάση τώρα άβολη ανοίκεια κρατώντας το ψηλά πάνω απ’ το μαξιλάρι όπου ώς τώρα ήταν βουλιαγμένο το κεφάλι κρατώντας το έτσι το σώμα τα χέρια ακριβώς όπως δεν θα μπορούσε πλέον μόνο του

γέρνοντας προς τα πίσω το κεφάλι ολόκληρο λες κι είχε γίνει ασύνδετο με το απ’ τον λαιμό και κάτω σώμα βρέθηκε μονομιάς έξω από εκείνο που τού ταίριαζε και το ανάπαυε ώς τώρα

[…]

 

Ero(s) 
7 βήματα – 7 λεύγες εντός

Γιώργος Αλισάνογλου

Σαιξπηρικόν, 2011
30 σελ.
ISBN 978-960-9517-09-6,
Τιμή € 5,00

Το βιβλίο που εγκαινιάζει τη νέα  σειρά (Vox Humana) των εκδόσεων Σαιξπηρικόν- Γιώργος Αλισάνογλου: ERO(S), 7 Βήματα – 7 Λεύγες εντός. Πρόκειται για μια σειρά (32 σελίδες το καθένα) που θα φιλοξενούνται μικρές ποιητικές ενότητες, μικρά δοκίμια ή αυτοτελή πεζά ελλήνων αλλά και ξένων ποιητών και συγγραφέων. Η τυπογραφία είναι εξαιρετική- σε μονοτυπία με πολυτελή υδατογραφημένα -χρωματιστά- χαρτιά σε διαστάσεις 14Χ21.

[Εσύ: στο παράθυρο του κόσμου

 Εγώ: σταθερά κάτω στον βυθό]

Περπατάς απόγευμα στον μώλο

σταματάς ακριβώς

πάνω από το σημείο όπου βρίσκομαι

βυθομένος-

Η μορφή σου ορθώνεται τεράστια από πάνω μου-

δεν με βλέπεις

Μόνον εγώ σε / ευρυγώνια στάση

να ατενίζεις το σκηνικό του ορίζοντα

Εσύ να κοιτάζεις στον ορίζοντα

κι εγώ να κοιτάζω εσένα

δίχως να ξέρεις πως σε βλέπω

Ξαφνικά- πρόσκαιρη εικόνα

τεθλασμένης οριζοντογραμμής

κατακλύζει τον χώρο του βυθού μου

σκαρφαλώνω στον κάθετο σωλήνα/αντανάκλαση

που δημιουργεί η γραμμή του ορίζοντα

με κόπο ανεβαίνω- μια λεύγα προς τα πάνω

(6 τώρα μας χωρίζουν_)

Το όνειρο μου ζητάει

κι άλλα στοιχεία

που για την ώρα αδυνατώ

να προσκομίσω

Η εσπερινή παλίρροια

με βία με γυρίζει πίσω

Ουρλιάζω μπουρμπουλήθρες

πετάς κρινάκι λευκό-

φεύγεις

Λάσπη  μου καίει τα μάτια

μνήμη διαχέεται στο νερό

κατακάθι αγγέλου

κολλάει στο μυαλό_

υπολλείματα  υπόνερων ψιθύρων

πάνω στα μάτια μου

ανα/παράσταση αχιβάδας

[κάμερες μεσ’ στο νερό- χνάρια θεάματος

ο άρτος μουσκεμένος από χείλη θνητά

έπειτα έρχεται η άμπωτις

-και μετά τι;

-Σιωπή]

Φωνές από μακρυά 
Γιώργου Α. Αθανασόπουλου μεταφράσεις

Claude Haumont, Eugène Guillevic, Philippe Jaccottet, Jean Follain, Baptiste – Marrey, Jacques Réda

ανθολόγηση: Γιώργος Α. Αθανασόπουλος
μετάφραση: Γιώργος Α. Αθανασόπουλος
επιμέλεια: Γιώργος Α. Αθανασόπουλος

Σαιξπηρικόν, 2011
155 σελ.
ISBN 978-960-9517-03-4
Τιμή € 12,00

Γιατί άραγε οι φωνές τους έρχονται από μακρυά ; Ούτε με τον τόπο τους με χωρίζουν οι μεγάλες απο­στάσεις δεν κατάγονται από εξωτικές και μυστηριώδεις χώρες, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ελβετία βρίσκονται κοντά μου (αν-και η οποιαδήποτε πολιτισμική διαφορά είναι σίγουρο ότι απομακρύνει τη φωνή) – ούτε χρονικά έζησαν μακρυά απ’ την εποχή μας· είναι όλοι τους παιδιά του εικοστού αιώνα. (Από τον πιο νέο απ’ αυτούς, τον Claude Haumont – γέννηση 1936 –, απέχω μόλις δέκα χρόνια). Ωστόσο αυτοί πρόλαβαν να ζήσουν κάτι που τους έκανε να μιλήσουν μέσ’ από τη σιωπή. Και αυτή η σιωπή έρχεται από τον θάνατο, τον συσσωρευμένο θάνατο :

Ας μη λέμε ψέματα,

Τίποτα δεν είναι τόσο νε­κρό όσο ένας νεκρός.

Είναι όμως αλήθεια πως νεκροί

Κρατούν πάνω στη γη μια σιωπή

Πιο δυνατή από τον ύπνο.

Προσευχές για φίλους 

Σωτήρης Παστάκας

μετάφραση: Γιάννης Γκούμας

Σαιξπηρικόν, 2011
114 σελ.
ISBN 978-960-9517-02-7

Τιμή € 10,00

Η ΑΥΛΟΦΟΡΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΠΑΣΤΑΚΑ

Γράφει η Κατερίνα Ν. Θεοφίλη

Εκείνο που ιδιαίτερα “ψηλαφίζεται” στην ποιητική γραφή του Σωτήρη Παστάκα, είναι η νοηματική αμεσότητα που ξεπερνά τα όρια της ομολογίας…∙ μετεωρίζεται σε έντονη δόση μαζοχιστικής αποκαλυπτικότητας που προσεγγίζει τα δεδομένα του «απαθούς πόνου». Ταυτόχρονα – κι ενώ είναι τόσο αποκαλυπτικός σε ό,τι αφορά στα συναισθήματα και στις πράξεις του – δίνει εικαστικά την πρέπουσα φιλοσοφική προέκταση στο «βιωματικό» και στο «προσωπικό», ώστε την ποιητική κρίση του να την αποδέχεται ο αναγνώστης του ως χώρο κοινής διανοητικής και βιωματικής πορείας.Καταφέρνει να εικονογραφεί τον λόγο του με συμβολικά ψυχογενή τεχνάσματα που διόλου, όμως, δεν έχουν την τραχεία ρεαλιστικότητα ή ονειρική πολυπλοκότητα του σουρεαλισμού. Αντιμετωπίζει το «κοσμικό» ως έργο που απέναντί του στοιχειοθετείται, αλλά, και που τον αφορά δια μέσου προσωπικού φιλτραρίσματος να το αποκωδικοποιήσει – να το ερμηνεύσει συλλειτουργικά ως είναι ρόλος-μέρος κι ο ίδιος. Αυτή η διαδικασία σηματοδοτεί την εξπρεσσιονιστική του συμπεριφορά πάνω και μέσα στο ποιητικό υλικό του.Συνεπώς, για τον εξπρεσσιονιστή Παστάκα, ο λόγος διατηρεί την ορθολογιστική κατανομή του, αλλά εξυψούται σε υπερδιανοητικά τοπία με πλήθος παρομοιώσεων, μεταφορών και μετουσιώσεων στοιχείων, ως υπονοούμενη διάσταση του δεδομένου κόσμου.Διερχόμενος αυτής της εικαστικής λογοτεχνικής ιχνογραμμής, ο Σωτήρης Παστάκας, επιτρέπει στα συναισθήματά του – τα προερχόμενα από κρίσεις λεπτής παρατηρητικότητας – να διακριθούν σε τόνους εξαιρετικά αμυδρούς, έτσι ώστε να εισχωρούν στο συνειδητό και υποσυνείδητο του αναγνώστη χωρίς να καταγράφονται ως εκρηκτικοί μηχανισμοί που πυροδοτικά θα ανατρέψουν την διανοητική- ψυχική ισορροπία του αποδέκτη τους.Έτσι, τα όσα ο Παστάκας ειρωνεύεται, τα όσα τον απωθούν, τα όσα τον προβληματίζουν και κυρίως τα όσα τον φοβίζουν κτλ, δεν τα δίνει με διασταλτικές κραυγές και ιεραποστολικό κηρυχτικό λόγο… Ακολουθεί την νηφαλιότητα της συνθηματικής εικαστικότητας π.χ.:
α) Διαπιστώνουμε την έννοια της ελευθερίας κι αντίστοιχα της υποδούλωσης δια μέσου μνημονικού, στο ποίημα:
«Στις αδιέξοδες νύχτες,ο γάτος μου κουλουριάζεται, νίπτει τα χέρια του, τα πόδια του…πάει και βρίσκει το καλαθάκι – τον τελικό του προορισμό –να ονειρευτεί για άλλη μια φορά, πως ήταν αίλουρος»(απ’ την συλλογή «Χόρχε»)
β) Διαπιστώνουμε την έννοια της θρησκευτικής πίστης και του ενοχοποιητικού συνδρόμου της κι αντίστοιχα την απενοχοποίηση ως φυσικό συμπέρασμα, στο ποίημα:
«Ο γάτος μου κι εγώ σε καθολικό ναόκι άσε τους πιστούς, μια να ρίχνουν το βλέμμα τους στο γάτο μου γονατιστό και μια σε μένα.Ποιός εξομολογείται απ’ τους δυο και ποιός την άφεση αρνείται – μυστήριο μέγα!»(απ’ την συλλογή «Χόρχε»)
γ) Διαπιστώνουμε την έννοια της εξάγνισης κι αντίστοιχα την απομυθοποίησή της δια μέσου του οργανικού θανάτου, όπου η ιερότητα εντοπίζεται στην υλική της υπόσταση κι όχι σε θρησκοκρατούμενους κώδικες, στο ποίημα:
«Το ιερό κι αγιασμένο σώμα του γάτου μου,το άρπαξα από τη φωτιά,το έσωσα πριν το περιχύσει το ελαιόλαδοκι έτσι λευκό το παρέδωσα στην φροντίδα μου.Άφροντις ων, λευκός κι εγώ εν ταις αμαρτίαις μου, σώφρων μέσα στην τρέλα μου,αθώος εν τη παρανομία μου,κατάλευκος μες στα καλά μου αισθήματα και γνήσια συναισθήματα,το άγιο σώμα του γάτου μου, προσκύνησα…έδωσα όρκο ευτελή, να μην τον δω ποτέ να σταυρώνεται,να μην του τύχει ποτέ η δεξίωση του Σταυρούκαι οι λογιών λογιών Αναστάσεις.Αν είναι να πεθάνει – απλώς ας πεθάνει». (απ’ την συλλογή «Χόρχε»)
Αυτές οι έννοιες που παρελαύνουν στα ποιητικά παραδείγματα, και πληθώρα ακόμα σε όλα τα ποιήματα των συλλογών του Παστάκα, θαυμάζουμε το πως είναι δοσμένες με αμυδρά ειρωνία κι απόλυτη εικαστικότητα! Και πως στον αντίποδα αυτών των κατασκευασμένων εννοιών δρα στοργικά, ευεργετικά, ένας θεσπέσιος συναισθηματικός μικρόκοσμος, εγκλωβισμένος αλλά υπαρκτός.
Ο Σωτήρης Παστάκας, είναι η ουσιαστικά πολυσύνθετη προσωπικότητα… Βλέπουμε ψήγματα κυρίως φιλοσοφικού μηδενισμού και στωικής απομυθοποίησης και ταυτόχρονα αντιλαμβανόμεθα μια φορτισμένη δόση υπόγειας λατρείας για το στοιχείο της ζωής και ό,τι στον κόσμο συντελείται.Κι ενώ θα περίμενε κανείς πως θα έχει να κάνει με μια τρισχιδή ποιητική λογική, συμβαίνει το εντυπωσιακό: Ο Παστάκας συνενώνει όλες αυτές τις προαναφερθείσες βασικές συναισθηματοδιανοητικές θέσεις, αντιθέσεις, αντιπαραθέσεις, φάσεις κι αντιφάσεις. Το ένα εξ αυτών των στοιχείων, όχι απλώς συναντάται με το άλλο, αλλά συνενούται. Γίνεται ένας κορμός υπερκινητικός και διόλου στατικός, που δρα συνειδητά κι υποσυνείδητα και διαμορφώνει ερευνητική τάση και ευρεία αντίληψη στον αναγνώστη. Δηλαδή ο Παστάκας με τον ποιητικό λόγο του, καθώς σε μία αρμονικών σχεδίων και χρωμάτων εικόνα συνενώνει τον φιλοσοφικό μηδενισμό, την στωική απομυθοποίηση και την υπόγεια λατρευτική τάση για ζωή (με όλην την διάσταση της ανάγκης αφ’ενός και αφ’ ετέρου την διάσταση τού «υπάρχω έτσι κι αλλιώς»), καθώς λοιπόν συνενώνει τις τρεις αυτές διανοητικές υπερδυνάμεις, τους καταργεί αυτόματα το στοιχείο της αλληλοσύγκρουσης και συνεπώς της υποδιαιρετικής αδυναμίας τους. (Φανταστείτε να δρούσαν μία – μία αυτές οι δυνάμεις ξεχωριστά…∙ αν και φαντάζουν πανίσχυρες, μοιραία θα συγκρούονταν, θα υποδιαιρούνταν και θα αποδυναμώνονταν, έτσι που κυριολεκτικά θα κατέλυε ολοκληρωτικά ο όποιος είχε εμπλακεί στην δίνη αυτού του διανοητικού – ιδεολογικού- συναισθηματικού τρίπτυχου). Ο Παστάκας λοιπόν, επιλέγει την συνένωση αυτών των τριών, δημιουργεί έναν υπερκινητικό ποιητικό κορμό όπου και ο φιλοσοφικός μηδενισμός και η στωική απομυθοποίηση και η λατρεία για ζωή, συλλειτουργούν προς την κατεύθυνση της έρευνας του «υλικού υπάρχω» που εμπεριέχει και όλα τα επίπλαστα δευτερογενή στοιχεία του πνευματικού, του φανταστικού, του συναισθηματικού και εν γένει των ιδεών και εννοιών.Ο Σωτήρης Παστάκας, επιτυγχάνει αφ’ενός το «υπόγειο άνοιγμα» της αναγνωστικής μας αντίληψης με τρόπο διαβρωτικό κι όχι εκρηκτικό κι αφ’ετέρου, ποιητικά εξασφαλίζει λόγο πολυπλευρικό και διαφορετικό με εικαστικές, ηχητικές, φιλοσοφικές διακλαδώσεις σε χρόνο άπειρο.Ο Σωτήρης Παστάκας στην διακλαδωτική ποιητική του κατάθεση, μεταχειρίζεται το ιδιαίτερό του ψυχόχρωμα ως εύκαμπτο υλικό που πάνω του αποτυπώνονται τα κοσμικά νοήματα.Τα κοσμικά νοήματα οικοδομούνται από συμπεριφορές, άλλοτε τραχειές κι άλλοτε τρυφηλές που συνθέτουν ένα νοηματικό τοπίο άλλοτε φιλοσοφίας, άλλοτε σαρκασμού, άλλοτε απογοήτευσης, άλλοτε πόθου κτλ κυρίως όμως συνθέτουν μια έρπουσα ομιλία του ανθρώπου με την όποια ιδιαιτερότητα του – μια δηλαδή ασχημάτιστη χρονική στιγμή που ιδιωτεύει στο «εγώ» του το «εγώ» του.Το στοιχείο αυτό για να το αναδείξει ένας ποιητής, είναι σχεδόν ακατόρθωτο, γιατί ο άνθρωπος, παρά την ανάγκη του να μιλήσει, δεν προτίθεται και να αποκαλύψει κι έτσι σχεδόν κωδικοποιεί τον ψυχικό του λόγο, τον περιχαρακώνει με σωρεία υπονοούμενων κι αλληγορικών στοιχείων και συχνά τον κάνει απόρθητο στην “αναγνωστική” εισβολή. Παρατηρούμε το φαινόμενο πως κι οι εκτός τέχνης άνθρωποι κακοποιούν τον εσώτερό τους κόσμο όταν προσπαθούν να τον συστήσουν μεγαλόφωνα – αυτό συμβαίνει γιατί κι οι ίδιοι έχουν πια ξεφύγει απ’ το χρονικό εκείνο διάστημα που σύλλεξαν εκείνο το όποιο κομμάτι της καταγεγραμμένης μνήμης κι αδυνατούν να επιστρέψουν και να ξαναενσωματωθούν με τα συναισθηματικά, ιδεολογικά ή άλλα, στοιχεία του, ώστε και να τα αποδώσουν στο γενεσιουργό νοηματικό τους μέγεθος και όριο. Ο Σωτήρης Παστάκας επιτυγχάνει στην απόδοση των νοηματικών χρωμάτων και σχημάτων γιατί δεν ζωγραφίζει ποιητικά απλώς την όποια κατάσταση, αλλά, επιστρέφει στον «ποιητικό χρόνο» της, ενσωματώνεται με τα στοιχεία της και την αποδίδει ως μία πράξη που γίνεται «τώρα» κι όχι «χθες».
Ο Σωτήρης Παστάκας αρνείται στον εικαστικά ποιητικό λόγο του, κάθετί επιτηδευμένο ως όριο και προδιαγραμμένο ως εντολή. Αυτοσκηνοθετείται σε μια σκηνική πολυχρωμική και λεπτοσκιαγραφική επιφάνεια, ζοφερής ψυχικής αυλαίας, όπου κάθετί το οποίο εκεί εικαστικά ερμηνεύεται, φωτίζεται αποκλειστικά και αναδεικνύεται ως κυρίαρχος ρόλος. Έτσι, στην εικαστικοηχητική ικανότητα του Σωτήρη Παστάκα, η κάθε ξυλοχρωμική γραμμή, η κάθε πινελιά, το κάθε μολυβόγραμμα του κοσμικού γίγνεσθαι, μας αποκαλύπτει την δική του εκφραστική ισχύ και σημασία.Ο χαρισματικός αυτός ψυχο-εικαστικός ποιητής, δείχνει να έχει αντιληφθεί πως εικαστική ερμηνεία υπαρξιακής συμπεριφοράς-ψυχικού ρόλου, σημαίνει αποκάλυψη μηνυμάτων του εκάστοτε ρόλου, κι όχι απομίμηση ρόλου.Ο Σωτήρης Παστάκας λοιπόν, πρώτιστα αντιλαμβάνεται την «λειτουργική» σημασία της εικόνας, κατανοεί τον ρόλο της, ύστερα μεταφέρει τον ηχοχρωματικό εσωτερισμό της εικόνας – ρόλου στην εικαστική επιφάνεια της γραφής του κι εν συνεχεία αυτή η ιεροτελεστιακή συμπεριφορά του ρυθμίζει και τις εκφραστικές συσπάσεις των μορφών που αποδίδει και την χειρονομιακή τους κίνηση. Γι’ αυτό η ποιητική του ερμηνεία δεν πάσχει από κραυγαλεότητες, πλουραλιστικά βάρη, φορμαλιστικούς εντυπωσιασμούς, υπερκινητικούς αυτισμούς, κι ούτε ασφαλώς πάσχει από ψευτοδιανοούμενες βαρύθυμες κι ατσαλάκωτες πόζες και μονότονα ψυχρές κι αργές εκλεπτυσμένες χρωστικές επιστρώσεις. Δεν είναι διακοσμητής λέξεων κι υποκριτής πρέσβης ήθους – είναι εισηγητής νέου καθαρού -συνειδησιακά βιωμένου- λόγου. Ο εκάστοτε ποιητικός συνδυασμός του, στηρίζεται σε -ενδόμυχα βιωμένη- συναισθηματική διασταλτικότητα, εικαστική αντίληψη και επίγνωση της υλικής και διανοητικής σύστασης του κόσμου.Είναι σημαντικό να διευκρινισθεί πως για να καταφέρει κανείς να αναδείξει εικαστικά τον εσωτερισμό ενός ρόλου, δεν το επιτυγχάνει με το να ταυτιστεί με τον ρόλο, αλλά με το να κατανοήσει, να αντιληφθεί τις συνθήκες του όποιου χωροχρόνου κινήθηκε αυτός ο ρόλος. Ο Σωτήρης Παστάκας όταν ποιεί εικόνα πχ. έναν άνθρωπο μπροστά στον θάνατο, ή στην πείνα, ή στον έρωτα, δεν ερμηνεύει το κοινωνικοπαράδοτα άθλαστο κλισέ «πονάω και ουρλιάζω», αλλά ερμηνεύει – εικάζοντας- την γνώση του θανάτου, ή της πείνας ή του έρωτα κτλ κτλ. βρίσκει δηλαδή τον χώρο και τον χρόνο της ίδιας αυτής καθ’ αυτής της γνώσης των συνθηκών.Ο Σωτήρης Παστάκας, κατάφερε να εικονοποιήσει την γνώση των συνθηκών, ακριβώς γιατί πρώτιστα κατέκτησε την γνώση των συνθηκών. Δηλαδή, είδε την ανθρώπινη ζωή κι ό,τι σε αυτήν συντελείται σαν επιμεριστικό υλικό που το ερεύνησε, το εξέτασε, το μυθοποίησε και το απομυθοποίησε, κρατώντας ως απόσταγμα όλης αυτής της εγκεφαλικής διαδικασίας την ουσία του «τίποτα» που μεταβλητή απ’ τις ψευδαισθήσεις γίνεται «κάτι».
Η αυλοφόρος ποιητική γραφή του Σωτήρη Παστάκα δίνει διεξόδους στα νοήματα που συσσωρεύονται στην ψυχική μας κατακόμβη και θρομβώνουν στην μνήμη μας κατά την δυσκινητική τους διαδικασία. Διαλύει τους θρόμβους και διευκολύνει την οξυγόνωση στο διανοητικό αίμα.
Ο Σωτήρης Παστάκας καθώς εικάζει – εικάζεται, καθώς “ζωγραφίζει” τον έξω απ’ αυτόν κόσμο, ταυτόχρονα αποδίδει το δικό του υπαρξιακό τοπίο με τα όποια σχήματα και χρώματα αυτό συντελέστηκε μέσα σε μια υποσυνείδητα αιμάσσουσα πορεία και έμεινε άκαφτο από μια πυρίμαχο, καλά κρυμμένη ευαισθησία. Ζωγραφίζοντας, με την αθωότητα που έχει ο ανειδίκευτος ψυχικός χρωστήρας του, μεταβάλλεται κι ο ίδιος σε ζωογόνο πολυχρωμικό στοιχείο για κάποιους από εμάς, που η ζωή μας, έμοιαζε με θλιβερή άχρωμη βιβλιοταξία.

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
-συγγραφέας
-ιδρύτρια του περιοδικού “Αλεξίσφαιρο”
-μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας

Λήθη 
Πέντε θεατρικοί μονόλογοι

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2011
90 σελ.
ISBN 978-960-9517-01-0
Τιμή € 11,00

Πέντε. Φωνές, σώματα, στόματα. Μιλούν. Πέντε φορές αρχίζουν και πέντε φορές τελειώνουν, και κάθε φορά είναι η πρώτη, και κάθε φορά είναι η τελευταία. Αρχίζουν για να μιλήσουν, και τελειώνουν για να μην ξαναμιλήσουν. Στο ενδιάμεσο μιλούν σα να τους έχει δοθεί για τελευταία φορά ο λόγος. Η κάθε λέξη λέγεται με τρόπο τελεσίδικο, σα να δίνεται για να μην ξαναδοθεί στον ομιλούντα· σαν ο ομιλών να γνωρίζει, και γνωρίζει, ότι, με κάθε λέξη που προφέρει, τελειώνει βαθμηδόν η δυνατότητά του να μιλήσει··γι’ αυτό και κάθε λέξη λέγεται ως τελειωτική. Κατάσταση τελικού γεγονότος η κάθε φορά, με την ταπεινή και βασιλεύουσα στάση που έχει κάθε τελικό γεγονός, όπου όλα κατατίθενται σαν να μην γινόταν να κατατεθούν παρά μόνον έτσι, σαν αυτός που μιλάει να μην είχε στην διάθεσή του παρά μόνον αυτόν τον τρόπο τον οποίο χρησιμοποιεί ως έσχατη ευκαιρία. Πέντε φορές η φωνή, το σώμα, το στόμα, ξαναρχίζουν σα να μην έχουν αρχίσει άλλη φορά, για να πουν κάτι που δεν έχουν ξαναπεί. Είναι η ίδια φωνή κάθε φορά ; Είναι το ίδιο σώμα ; Το ίδιο στόμα ; Είναι κάθε φωνή κάθε φορά. Κάθε φορά είναι το κάθε σώμα, το κάθε στόμα. Αυτός που μιλάει, είναι αυτός που μιλάει κάθε φορά. Κάθε φορά ο ίδιος, κάθε φορά ένας άλλος. Όποιος κι αν είναι, όποιος κι αν μιλάει, ποτέ άλλοτε δεν ήταν αυτός που είναι τώρα που μιλάει. Τώρα μιλάει για να ζήσει, τώρα μιλάει για να πεθάνει. Ούτε το ένα ούτε το άλλο επιτρέπουν διολισθήσεις έξω από την κρίσιμη περιοχή τους· και το ένα και το άλλο ζητούν απ’ αυτόν που μιλάει, να στέκεται στο ύψος της ζωής του και του θανάτου του. Αυτός που μιλάει εδώ στέκεται στο ύψος της ζωής του και του θανάτου του. Γι’ αυτό μιλάει. Για να ζήσει και για να πεθάνει. Μία φορά επί πέντε.
Δ.Δ.

Τραγούδι χωρίς λόγια 

Νίκος Βουτυρόπουλος

Σαιξπηρικόν, 2010
60 σελ.
ISBN 978-960-9517-00-3
Τιμή € 8,00

Γκιργκιαλέισον ή Το στοιχειό η κυρά-Κούλα 

Βούλα Χατζή

Σαιξπηρικόν, 2010
190 σελ.
ISBN 978-960-98996-8-0
Τιμή € 15,00

[…] Η λέξη γκιργκιαλέισον, σύμφωνα και με τους γλωσσολογικούς νόμους των βορείων ιδιωμάτων είχε πολλά σύμφωνα, κάπως σκληρά αλλά και γαργαλιστικά. Χωρίς να γνωρίζουμε τη σημασία της λέξης – τόσο παραποιημένη ήταν στο διάβα του χρόνου- μας εξέφραζε πλήρως. Έμοιαζε περισσότερο με ιαχή πολέμου παρά κομμάτι υμνωδίας…

[…] Η όλη πομπή είχε κάτι το σουρεαλιστικό, άγρια σουρεαλιστικό, με την πλέον σουρεαλιστική φιγούρα του παπά που τρέχοντας να προλάβει το ποίμνιο, σχεδόν πετούσε. Τα ράσα σηκωμένα ψηλά, να μην εμποδίζουν την κίνηση και τα γένια του να ανεμίζουν στον αέρα…

«Καθημερινές ιστορίες – χλεύη ιερή του παρελθόντος, και του παρόντος παίγνιο…»

Ομίχλη στον καθρέφτη 

Θωμάς Ψήμμας

Σαιξπηρικόν, 2010
54 σελ.
ISBN 978-960-98996-9-7
Τιμή € 8,00

Πεθαίνω σαν χώρα 

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2010
46 σελ.
ISBN 978-960-98996-7-3
Τιμή € 10,00

Δωμάτιο 19 

Απόστολος Κοτούλας

Σαιξπηρικόν, 2010
38 σελ.
ISBN 978-960-98996-6-6
Τιμή € 8,00

Ύποπτος φυγής 

Σωτήρης Παστάκας

Σαιξπηρικόν, 2010
131 σελ.
ISBN 978-960-98996-5-9
Τιμή € 12,00

Χαίλντερλιν και Σοφοκλής 

Jean Beaufret

μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Σαιξπηρικόν, 2010
64 σελ.
ISBN 978-960-98996-3-5
Τιμή € 8,00

Η γαλάζια ψύχωση 
Ποιήματα και πεζά 1909 – 1914

Georg Trakl

μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Σαιξπηρικόν, 2010
106 σελ.
ISBN 978-960-98996-2-8
Τιμή € 12,00

Αυτόχειρες σκορπιοί 

Κωνσταντίνος Ποζουκίδης

Σαιξπηρικόν, 2009


48 σελ.
ISBN 978-960-98996-0-4
Τιμή € 6,00

Η μνήμη του χαρτιού 

Πέτρος Γκολίτσης

Σαιξπηρικόν, 2009
45 σελ.
ISBN 978-960-89654-9-2
Τιμή € 8,00

Εκπνοή 

Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2008
58 σελ.
ISBN 978-960-89654-8-5 [Εξαντλημένο]
Τιμή € 8,00

“το στόμα είναι ακόμη ανοιχτό αλλά θα σφραγιστεί σε λίγο. στο λίγο αυτό θα είναι ακόμη ανοιχτό. μόλις. λεπτή γραμμή ανάμεσα στα χείλη. πολύ λεπτή. στα χείλη που έχουν στενέψει, γίνει πολύ στενά, δύο γραμμές, μία πάνω, μία κάτω, ανάμεσα το άνοιγμα, πολύ λεπτή γραμμή. αυτό είναι. εκεί θα γίνει. αυτό που θα γίνει, αυτό είναι, εκεί θα γίνει. ούτε στο πάνω ούτε στο κάτω αλλά εκεί, ανάμεσα, στην μέση, στην λεπτή γραμμή, αρκετή ώστε να βρει τον χώρο να γίνει αυτό που θα γίνει. σε λίγο. όπου νάναι. σε μία στιγμή. αυτή θα είναι η διάρκεια. ούτε πιο λίγο ούτε πιο πολύ. στενή στιγμή, όσο στενή μπορεί μία στιγμή, αρκετή ώστε να γίνει αυτό. θα γίνει σε μία στιγμή. μετά απ’ αυτήν άλλο δεν θα γίνει. δεν θα γίνει τίποτε άλλο. δεν θα έχει μείνει τίποτε να γίνει άλλο. όταν τελειώσει αυτή θα έχουν τελειώσει όλα. δεν θα έχει μείνει τίποτε μετά. θα έχει γίνει αυτό που είναι να γίνει όσο διαρκεί αυτή. από εκεί που θ’ αρχίσει έως εκεί που θα τελειώσει…”

Η “Εκπνοή” του Δημήτρη Δημητριάδη, προσπαθεί να κατορθώσει κάτι που είναι πέρα από τις δυνατότητες της λογοτεχνίας, αλλά και που μόνον η λογοτεχνία μπορεί να το κατορθώσει: να ειπωθεί το ανείπωτο έστω κι αν εξακολουθεί να παραμένει ανείπωτο. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας αποκαλύπτει την εγγενή δύναμη αλλά και αδυναμία της λογοτεχνίας, την οποία κανένα άλλο μέσον ανθρώπινης έκφρασης δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Ο Δημήτρης Δημητριάδης με το κείμενο αυτό ζητά απ’ την λογοτεχνία εκείνο που πολύ δύσκολα μπορεί να δώσει. Η “Εκπνοή” είναι το δώρο που κάνει στον συγγραφέα η λογοτεχνία αλλά και το αντίδωρο του συγγραφέα προς την λογοτεχνία Αυτή η ανταλλαγή δώρων συνιστά το κείμενο που κρατά στα χέρια του ο αναγνώστης.

Εκμαγεία 

Κώστας Παπαθανασίου

Σαιξπηρικόν, 2011
30 σελ.
ISBN 978-960-9517-08-9
Τιμή € 5,00

Το δεύτερο  βιβλίο της νέας σειράς (Vox Humana) των εκδόσεων Σαιξπηρικόν– Κώστας Παπαθανασίου: ΕΚΜΑΓΕΙΑ Πρόκειται για μια σειρά (32 σελίδες το καθένα) που θα φιλοξενούνται μικρές ποιητικές ενότητες, μικρά δοκίμια ή αυτοτελή πεζά ελλήνων αλλά και ξένων ποιητών και συγγραφέων. Η τυπογραφία είναι εξαιρετική- σε μονοτυπία με πολυτελή υδατογραφημένα -χρωματιστά- χαρτιά σε διαστάσεις 14Χ21.

ΤΖΑΖ

Δεν μας έμειναν λέξεις

Φυσάμε αλλόκοτες κραυγές

Στα λευκά ϕαντάσματα

Που μας κοιτάνε

Σε κάτι δωμάτια όλοι μαζί

Κρύβουμε ουσίες παράξενες

Μαζί με τις ψυχές μας

Δεν είμαστε εκεί που περπατάμε

Και μαύρα δάχτυλα χαϊδεύουν

Τις χρυσές τρομπέτες

Παλεύουμε ιδρωμένοι

Σ’ αυτό το δρόμο που

Περίεργα μας ξετυλίγει

Τις νύχτες που υπάρχουμε

Ο γέρο-νέγρος μας τραγουδά

Τα μπλουζ

Όλοι μαζί γελάμε και καπνίζουμε

Κάτω απ’ το χλωμό ϕεγγάρι

«Εσείς θα πετάξετε ψηλά»

Μας λέει

Τότε τα μάτια μας γυρνάνε ανάποδα

Και το μπλουζ γίνεται αέρας

Που μας παίρνει

 

Ενό 

Απόστολος Ματσιώρης

Σαιξπηρικόν, 2008
32 σελ.
ISBN 978-960-89654-6-1
Τιμή € 6,00

Φεγγάρι στο βυθό 

Ασκληπιάδα Κυριάκου

Σαιξπηρικόν, 2008
44 σελ.
ISBN 978-960-89654-7-8
Τιμή € 6,00

 

 Φιοντόρ Ντοστογιέσφκι: Τα γυμνά μάτια 
ή το πώς να ζει κανείς με τον μπαλτά

Θανάσης Τριαρίδης

Σαιξπηρικόν, 2008
45 σελ.
ISBN 978-960-89654-5-4
Τιμή € 6,00

Τα “Γυμνά μάτια” του Θανάση Τριαρίδη είναι ένα δοκίμιο (ή κάτι σαν δοκίμιο – συχνά στιχουργημένο· ίσως σχεδίασμα;) για τον Ντοστογιέφσκι. Μια πλακέτα 48 σελίδων από τις εκδόσεις “Σαιξπηρικόν”. 
Είναι το πρώτο βιβλίο μιας σειράς με συγκεκριμένη μορφολογία που ξεκινάνε οι εκδόσεις “Σαιξπηρικόν”, η οποία θα επικεντρωθεί σε κείμενα που βρίσκονται (: εξοκέλλουν) στο μεταίχμιο των λογοτεχνικών ειδών. 

“…Η νύχτα αυξάνεται. Είμαστε πλασμένοι για την αγάπη. Διαβάζω τις μαρτυρίες από τα δίδυμα του Μέγκελε – τα παιδιά στα οποία ο Μέγκελε έκανε ευγονικά πειράματα. Ο Μέγκελε μας αγαπούσε – τον είχαμε για πατέρα μας. Η Κόλαση είναι μια θρησκευτική εφεύρεση – οι άνθρωποι καίγονται από τους ανθρώπους, μόνο από τους ανθρώπους. Εντωμεταξύ η αγάπη. 

Η αγάπη στο στομάχι της Κόλασης. Μια αστραπή στο δόντι του σκύλου. Μια αστραπή στο δόντι του ήσκιου (που κάποτε ήταν ο σκύλος). Να ξαναδιαβάζεις τα βιβλία μέχρι το τέλος. Να πεθάνεις με τα μάτια ανοιχτά. Κι όταν σου τα κλείνουν, συντονισμένοι στην εθιμοτυπία, αυτά να μένουν κοκαλωμένα. Σαν τα μάτια του έφηβου κούρου, που τα έφαγαν τα ψάρια στο βυθό. “

[Μισή ανάσα να αργούσε θα ‘χαμε φιληθεί.]

Στα 29 

Χ. Κ. Πρασσάς

Σαιξπηρικόν, 2008
44 σελ.
ISBN 978-960-89654-4-7
Τιμή € 6,00

Ο Μπουκόβσκι για τον Μπουκόβσκι 
Ο Μπουκόβσκι με δικά του λόγια

Τσαρλς Μπουκόβσκι

μετάφραση: Γιώργος Αλισάνογλου

Σαιξπηρικόν, 2008
36 σελ.
ISBN 978-960-89654-3-0
Τιμή € 6,00

Ο Μπουκόβσκι για την Πίστη:

“Η πίστη είναι εντάξει 
γι’ αυτούς που την έχουν.
Μόνο μην τη φορτώνετε σ’ εμένα.
Έχω περισσότερη πίστη 
στον υδραυλικό μου
απ’ ό,τι στην αιώνια ύπαρξη.
Οι υδραυλικοί κάνουν καλή δουλειά.
Αφήνουν τα σκατά να κυλούν!”

Συνέδριο αναισθησιολογίας 
Ένα ποιητικό τρίγωνο

Γιώργος Αλισάνογλου, Νίκος Αργυρόπουλος, Ασημίνα Χασάνδρα

Σαιξπηρικόν, 2008
45 σελ.
ISBN 978-960-89654-2-3
Τιμή € 6,00

Τρεις ποιητές της γενιάς του ’90 (Γ. Αλισάνογλου, Ν. Αργυρόπουλος, Α. Χασάνδρα) “συμπράττουν” σε ένα τρίπτυχο ποιητικής αλληγορίας με ένα μακροσκελές ποίημα ο καθένας.

Χειμωνάνθη 

Δημήτρης Μακούσης

Σαιξπηρικόν, 2007
45 σελ.
ISBN 978-960-89654-1-6
Τιμή € 6,00

Μακμπέθ 

William Shakespeare

μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σαιξπηρικόν, 2007
136 σελ.
ISBN 978-960-89654-0-9
Τιμή € 13,50

Μα εγώ δεν έχω καμία. Τις αρετές που αρμόζουν σε βασιλέα, όπως δικαιοσύνη, ειλικρίνεια, Εγκράτεια, ευστάθεια, μεγαλοδωρία, υπομονή, ευσπλαχνία, σεμνότητα, ευλάβεια, συνέπεια, θάρρος, σθεναρότητα, εγώ αγνοώ τι γεύση έχουν, είμαι γεμάτος από κάθε είδους εγκλήματα, που με κάθε τρόπο θα εκτελέσω. Όχι, εάν είχα την εξουσία, θα έχυνα στην κόλαση το γλυκό γάλα τής ομόνοιας, θα γκρέμιζα την ειρήνη τού σύμπαντος, θα τσάκιζα κάθε συνοχή στην γη.

Εντούτοις, όταν πατήσω πάνω στο κεφάλι τού τυράννου ή το καρφώσω στο σπαθί μου, πάλι η φτωχή πατρίδα μου θα έχει πιο πολλά δεινά από πριν, θα υποφέρει πιο πολύ, με τρόπους πιο πολλούς παρά ποτέ, από εκείνον που θα τον διαδεχθεί.

(Μάλκολμ, πράξη ΙV, σκηνή 3)

Με τον «Μακμπέθ», ο Σαίξπηρ εποίησε, για μία ακόμη φορά, όπως και σε άλλα έργα του, ένα σκηνικό αντικείμενο πολιτικού στοχασμού πάνω στην τραγωδία τής εξουσίας, θέμα που, μαζί με την οικογένεια, είναι οι δύο σταθεροί πυλώνες τής δραματουργίας. Ωστόσο, ο στοχασμός αυτός δεν θα είχε την σκηνική επάρκεια που

έχει, εάν δεν έφτανε εκεί όπου μονάχα ένας στοχαστικός ποιητής μπορεί να τον φτάσει : στην καρδιά τού προβλήματος τής εξουσίας. Αυτή η καρδιά, θα είχε κυριολεκτικά μόνον έναν σάκο, μία μόνο πλευρά, θα ήταν ελλιπής, μισή, θα υπολειτουργούσε και θα κινδύνευε από στιγμή σε στιγμή να σταματήσει, εάν δεν είχαν συνυπάρξει και το δεξιό και το αριστερό της μέρος που συναποτελούν την καρδιά στην ολότητά της : αυτά τα δύο μέρη τής καρδιάς τής εξουσίας είναι ο Μακμπέθ και ο Μάλκολμ, και είναι αλληλένδετα, κάτι περισσότερο : το πρώτο χάνει την σημασία του χωρίς το δεύτερο, όπως και το δεύτερο μένει εκκρεμές, ανενεργό και αναιτιολόγητο χωρίς το πρώτο. Αυτή η αλληλεξάρτηση των δύο μερών παράγει το στοχαστικό μέρος τής δραματουργικής κίνησης τού Σαίξπηρ.

Στον «Μακμπέθ», αυτό το συντελεσμένο όλον δεν θα ήταν δυνατόν παρά να καταλήξει σ’ ένα σημείο φρικτότερο εκείνου απ’ το οποίο ξεκίνησε και μέσα στο οποίο κύλησε. Όλα, έχοντας διαδραματιστεί στην Σκοτία, και έχοντας τερματιστεί δήθεν αισίως, με μία παραπλανητική εξαγγελία, απ’ τον ίδιο τον νέο κυρίαρχό της, περί αποκαταστάσεως τής κατηργημένης νομιμότητας και τής διασυρμένης δικαιοσύνης, όλα, λοιπόν, παρότι διανοίγεται με την πολλά υποσχόμενη διαδοχή μία νέα μελλοντική προοπτική η οποία μόνον αισιοδοξία θα έπρεπε να εμπνέει αφού το προηγούμενο τυραννικό καθεστώς αντικαθίσταται απ’ το φαινομενικώς αντίθετό του, όλα, εντούτοις, παραμένουν ακόμη πιο βυθισμένα από πριν στην κατάσταση στην οποία βρίσκονταν έως εκείνην την στιγμή : εν σκοτία.

(Δημήτρης Δημητριάδης)


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: